یه سوال برام پیش اومده : احساس گناه داشته باشیم یا نداشته باشیم؟؟؟؟؟ این سوال از اونجا برام پیش اومده که در متون و سخنرانی های مذهبی بیان میشه که ما آدمها باید بدونیم که خیلی غافلیم و باید یاد مون باشه که گناهکاریم و مدام توبه کنیم و طلب استغفار ولی توی متون و سخنرانی های روانشناسی بیان میشه که خودت رو دوست داشته باش خودت رو ببخش به خودت جایزه بده و حتی برای خودت کف بزن و....... تا اعتماد به نفس پیدا کنی خوب نظر شما چیه؟؟؟؟؟ ********************************************** دوستان و آشنایان وبلاگی به دلیل اینکه من دارم روی یک نرم افزار کار میکنم و چند روز دیگه هم باید برم سرکار کمتر میتونم در دنیا ی مجازی فعال باشم (من نمی تونم الکی نظر بدم باید فکر کنم که این کار هم زمان میخواد) با تشکر *********************************************** پ.ن:واقعا از توضیحاتتون ممنونم، حالا دیگه مطمئنم اگه سوالاتی در این زمینه ها داشته باشم کلی آشنای وبلاگی از نوع فرهیخته دارم که در یافتن پاسخ کمکم میکنن. خودم که سوال رو تو ذهنم بالا پایین کردم، به این نتیجه رسیدم که بندگان خداوند یه حالتی بین خوف و رجا دارن یعنی از خدا می ترسن ولی چشم امید به رحمتش دارن. به قول حافظ : گرچه میگفت که زارت بکشم می دیدم/که نهانش نظری با من دلسوخته بود
سلام
نوشته شده در یکشنبه نهم فروردین 1388ساعت
21:22 توسط ذهن من| |
